صوفيه خرج كرد . او هم‌عصر ابو القاسم نصرآبادى و ابو الحسين خضرى بود ( سلمى ، همان ، 251 ) و « عايشه بنت احمد طويل مروزى » همسر عبد الواحد سيّارى از صوفيان قرن چهارم نيشابور ( متوفى 375 ه ) نيز يكى از انفاق‌كنندگان بر فقراء بود و افزون بر پنج هزار درهم را در راه ايشان صرف كرد . ( سلمى ، همان ، 259 ) فاطمه بنت عمران هم از مردم دامغان بود كه در نيمه‌ى قرن چهارم هجرى مىزيست . سلمى وى را اين‌گونه وصف مىكند : « و كانت مستجابة الدعوة ، مقيمة على تعهد الفقراء و الغرباء الى ان ماتت رحمها اللّه » ( سلمى ، همان ، 235 ) و « عايشه مروزيه » همسر احمد بن سرى ( متوفى 352 ه ) است . از وى نقل كرده‌اند كه گفت هيچ طعام بر دهان من خوش نيامد مگر اينكه آن را با يكى از فقراء يا در راه يكى از ايشان يا هنگام مشاهده يكى از ايشان صرف كردم . ( سلمى ، همان ، 197 ) و در شرح احوال زنان ديگرى چون عبدوسه از اهالى دامغان ( سلمى ، 237 ) آمنه مرجئه ( سلمى ، همان / 55 ) فاطمه خانقهيه ( سلمى ، همان ، 257 ) و عثامه ( ابن جوزى ، همان ربع 4 / 210 ) هم آمده است كه در خدمت فقراء و مشايخ بوده‌اند و اموال خود را در راه خدا انفاق كرده‌اند .